08-02-11
het plein
Gisteren ontroerende ontmoetingen met de oude garde, mensen die de hoop op verandering hadden opgegeven en weer moed hebben gekregen. 'De jeugd
op het plein heeft Egyptenaren hun ziel terug gegeven.'
Ikzelf ben niet zo optimistisch over de afloop van de volksopstand. Er worden veel mensen opgepakt en straks, als de pers is verdwenen, zal dat alleen maar erger worden. Maar Egyptenaren zeggen dat alles zijn prijs heeft. Die trots en vastberadenheid heb ik niet eerder zo meegemaakt.
Natuurlijk waren er altijd individuen die tegen de stroom ingingen, maar veel gevolg hadden ze niet. Nu praat iedereen over de situatie in Egypte. In het koffiehuis, in gezinnen, in de taxi, op straat. Nooit eerder vertoond.
Ik spreek ook mensen die niets begrijpen van de demonstranten op het plein. Eergister nog. Een jongen van 20 stond verbaasd te kijken naar de slogans en posters. 'Ik ben voor de regering', zei hij met een uitdagende blik. Hij woonde in een volkswijk, verkocht eten, en deze revolutie deed de zaken geen goed. 'Ik snap hen niet,' klonk het boos en verward. De tranen in zijn ogen waren oprecht. Als hij vandaag niets verdient heeft hij morgen niet te eten.
Vanochtend was ik in Giza, bij de kamelenmannen die waren geronseld om het plein te bestormen. Net zo'n verhaal.
Er stonden tientallen paarden en kamelen, geen enkele toerist, maar die beesten vreten wel door en dat kost geld. Het leven van de kamelenmannen staat heel ver af van de mensen die op het plein demonstreren, al hebben ze net zo'n hekel aan de politie als de demonstranten. Maar zonder inkomen geen eten op tafel en dus 'moet het plein worden schoongeveegd.'
Ik heb nog maar 1,5 dag voor ik naar Nederland vertrek, dus ik ga snel naar het plein om de sfeer van vandaag te proeven.
